Job Scout

Vindt de vacatures, zodat niemand hoeft te scrollen.

• Klant — Umon
• Status — in aanbouw
• Scope — zoeken, matchen, op maat maken
• Team — 99six

01 — Wat het doet

⤢ VERGROTEN

Werk zoeken is vooral scrollen. Je typt een functietitel in op een vacaturesite, krijgt vierhonderd resultaten, en leest ze één voor één om te ontdekken dat de meeste nooit voor jou bedoeld waren. De titel is een slechte zoekvraag: hij beschrijft hoe je functie heette, niet wat je kunt.

Job Scout begint aan de andere kant. Je beschrijft het werk dat je wilt in gewone woorden — “iets met mijn handen, bij Rotterdam, geen nachtdiensten” — en Job Scout maakt daar een echte zoekopdracht van: een zoekvraag plus de filters die erbij horen. Daarna rangschikt het wat terugkomt naast wat je echt gedaan hebt, en zegt het waar je tekortschiet voordat je een avond aan solliciteren besteedt.

• Gewone woorden erin. Geen keuzelijsten om naar te raden, geen functietitel die je zelf moet verzinnen.
• Een echte zoekopdracht eruit — een zoekvraag en de filters erachter: op afstand of op locatie, plaats en straal, uren, salarisschaal, hoe recent. Aanpasbaar, omdat het een begin is en geen oordeel.
• Functies gerangschikt op de eisen waarop mensen echt afvallen. Een must-have telt drie keer zo zwaar als een nice-to-have, want zo gaat een selectie.
• Het gat hardop benoemd. Vraagt een functie iets wat je nog niet gedaan hebt, dan staat die zin in het antwoord — vóór de beslissing om te solliciteren, niet na de afwijzing.
• Daarna je cv op maat maken: wat je voor deze functie benadrukt, en welk gat je eerst aanpakt.

02 — De drie schermen

Het geheel is drie schermen, en elk beantwoordt een andere vraag. Wat volgt is de werkende mock-up: echte layout, verzonnen data — een kandidaat en vijf werkgevers die niet bestaan, omdat het echte product draait op cv’s van echte mensen, en die zijn niet aan ons om te publiceren.

Scout — van woorden naar een zoekopdracht

⤢ VERGROTEN

De voordeur. Je schrijft in een vak wat je wilt; de uitgelezen zoekvraag komt terug als aanpasbare chips — functiegroep, plaats en straal, uren, dienst, salarisschaal, op locatie, hoe recent — zodat je precies ziet wat het begreep, en kunt aanpassen wat het fout had. Ernaast staat wat het uit je eigen loopbaan las: de vaardigheden in het werk dat je gedaan hebt, elk met het aantal bewijzen erachter, en twee functies die je zelf nooit in een zoekvak had getypt.

Matches — gerangschikt, met de reden

⤢ VERGROTEN

Vijf functies, op volgorde van fit, elk met een eigen onderbouwing. Drie gematchte vaardigheden, en naast elk de baan die het bewijst. Eén eerlijke regel over het gat. Een label dat zegt of dit dichter bij je huidige werk ligt of een stap in een nieuwe richting is. De filterbalk houdt het aantal live bij en legt uit wat hij uitsloot, zodat een filter nooit stilletjes de helft van de resultaten weghaalt.

Functie — de eerlijke lezing

⤢ VERGROTEN

Eén functie, geopend. Must-haves en nice-to-haves als twee tabellen: de eis, jouw bewijs ervoor, en of eraan voldaan is, deels of nog niet. Het gat staat in een eigen blok boven de knoppen, niet eronder weggestopt. Pas dan het op maat maken: benadruk dit, pak dat eerst aan.

03 — Hoe een functie wordt gerangschikt

Een fitscore is makkelijk te faken en moeilijk te vertrouwen, dus de rekensom is de simpele soort, en hij staat op papier.

• Een must-have weegt drie keer zo zwaar als een nice-to-have. Nice-to-haves beslissen bij een gelijke stand; een functie hangt er niet van af.
• Een gat dat een dealbreaker is — een rijbewijs, een verplichte certificering — krijgt een extra aftrek bovenop het missen van een must-have, omdat het in een echte selectie een automatisch nee is. De aftrek heeft een plafond, dus iemand met meerdere ervan heeft nog steeds een score en geen nul.
• Een vaardigheid is niet één getal. Hij wordt gescoord op zes dimensies, tegen vastgelegde ankers, zodat vooraf vaststaat wat een getal betekent en een ongewone loopbaan niet wordt gestraft omdat hij ongewoon is.
• Vier van die zes zijn af te lezen van een cv — impact, breedte, ervaring, hoe recent. Twee niet: hoe diep iemand iets begrijpt, en hoe zelfstandig hij het gebruikt. Die blijven zonder score tot een gesprek ze vaststelt, en zonder score is een eerlijke status, geen gat.

“We weten het niet” is het ontbreken van een meting, nooit een laag getal dat de plaats ervan inneemt.

De regels zitten in het systeem, niet in de toon. Het verzint nooit ervaring om bij een functie te passen: een zwak punt wordt opgevangen met nadruk en framing — dezelfde feiten beter verteld — en nooit met verzinsels. Het bouwt een zoekopdracht alleen uit wat jij zei en wat er op het scherm staat, dus geen verzonnen bedrijven en geen verzonnen aantallen resultaten.

04 — Waarom het er zo uitziet

De eerste versie van dit idee was een donker, scrollend verhaal: mooi, en de verkeerde plek ervoor. Wie om elf uur ’s avonds vijf functies vergelijkt, doet administratie en leest geen essay, en een pagina die animeert terwijl je werkt, zit in de weg.

Dus werd het opnieuw getekend als gereedschap. Witte ondergrond, koele grijzen, diep marineblauw voor alles waar je op kunt drukken, en precies één accentkleur — teal, alleen voor fitscores en het label “met” (voldaan), zodat een kleur altijd hetzelfde betekent. Amber is status en alleen status. Getallen staan in tabelcijfers, zodat een kolom fitscores netjes uitlijnt. Kaarten hebben een rand van één pixel en zachte hoeken in plaats van een schaduw, want een scherm met twaalf kaarten en twaalf schaduwen eronder leest als ruis.

Het werkt op 390 net zo goed als op 1440: de filterbalk wordt een rij chips die doorloopt, de bewijskolom valt weg uit de eistabellen, en de knoppen worden schermbreed. Niets zit verstopt achter een menu dat een duim niet kan vinden.

05 — Waar het staat

In aanbouw. Het scoremodel, de rangschikregels en de vier gesprekken erachter zijn echt en draaien binnen Umon; wat je hierboven ziet, is de zakelijke versie van de interface, vastgelegd uit een losstaande mock-up. De kandidaat, de werkgevers en elk getal erin zijn verzonnen. Het ontwerp is hier het eindproduct, niet de data.

Herken je jouw week hierin? Dertig minuten is genoeg om het uit te zoeken.

Plan 30 minuten →